ผมห่างหายจาก Blog นี้ไปเสียนาน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในชีวิต ทั้งดี เลว สุข ทุกข์ มันมากมายเหลือเกินจริงๆ ผมเคยคิดอยากเป็นนักเขียน และก็ยังคงอยากเป็นอยู่ แต่อาจเพราะแรงผลักดันในชีวิตมันคงไม่มากพอ ผมเลยยังยืนอยู่กับที่ ไม่ได้ก้าวออกไปไหนกับเขาสักที ผลงานที่เคยเอาลงใน Blog นี้ให้เพื่อนๆได้อ่าน ตอนแรกตั้งใจจะลบทิ้งแล้วเริ่มต้นเขียนอะไรใหม่ๆ แต่คิดๆไปก็เสียดาย ผมเลยปล่อยมันไว้อย่างนี้ให้เป็นความทรงจำว่าครั้งหนึ่งผมก็มีผลงานบ้าๆ บอๆ อะไรออกมากับเขาเหมือนกัน ไม่ว่ามันจะได้ตีพิมพ์หรือไม่ได้ตีพิมพ์ก็ตาม ช่างแม่งเหอะ!
วันนี้ผมตื่นแล้ว ผมรู้สึกตัวแล้ว ว่าชีวิตควรจะเริ่มทำอะไร....ผมคงไม่พูดออกมาเป็นคำพูด แต่จะให้ตัวอักษรมันร้อยเรียงความหมายถ่ายทอดให้คนอื่นๆได้รับรู้กันเอาเอง ผลงานของผมมันจะมากหรือน้อย จะดีหรือไม่ดี ผมเองก็ยังไม่รู้ แต่จากนี้จะขอใช้ชีวิตให้มันสุดๆสักที คงหมดเวลาสักทีกับคำว่า "ขี้เกียจ"
เฮ้อ...เลิกเวิ่นเว้อดีกว่า เอาเป็นว่าดูกันต่อไป
@MrKittiphun
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น