-----
อดทนฝืน ตั้งจิตให้กลับคืนสู่ รู้ เข้าใจ สะบัดหัวเข้าไว้ หายใจถี่ ยกเปลือกตาให้เบิกกว้าง สอดส่ายสายตาหาคาเฟอีน ยังต้องเดินทางอีกไกล
-----
สมองเบลอ สายตาพร่าเลือน สัปหงก จิตแทบจะดำดิ่งสู่การพักผ่อน เคลิ้ม ลอย ยกหัวไม่ขึ้น หาวสูดอ๊อกซิเจน หมดแรง หนังตาเคยเบาบัดนี้หนักอึ้ง
-----
สมองคนบรรจุโลกได้สบาย เพียงหยิบมือของรอยหยักสมองกว้างใหญ่เกินจักรวาล
-----
เพียงปลายนิ้ว ลากได้ใกลสุดขอบจักรวาล ผ่านนวัตกรรมที่มนุษย์ประดิษฐ์
-----
นั่งในห้องเครียด ภาระเต็มโต๊ะ หน้าที่หนักอก ปัญหาหนักใจ หลับตาลงไป หัวใจอยู่บนภูเขา สบายยยยยยยยยยยยยย
-----
เมื่อจุดจินตนาการติด เส้นกรอบหายไป ใจสบายขึ้น แต่อาจพูดไม่รู้เรื่องมากขึ้นไปด้วย
-----
เวิ้งน้ำกว้าง น้ำใสนิ่ง ใบไม้ปลิวสู่ผืนน้ำ ระเบียงริมธาร สร้างด้วยไม้ เก่าใกล้พัง ทิวไผ่รายล้อม โค้งทักทายสายน้ำ ลมเย็นพัดโชย ใจสบาย
-----
พร่ำบ่นอย่างไร้หลักการ ไร้รูป ไร้ขอบ ไร้เขต ไร้เส้นจำกัดข้อความของความนึกคิด จากจุดนั้นจินตนาการจึงไร้ขอบเขต
-----
มือกำลังระบายบางสิ่งออกไปโดยไร้ขอบเขต ผ่านตัวหนังสือ บ่งบอกภาพความคิดที่วิ่งวนอยู่ในจินตภาพของตัวเอง
-----
คุยกับตัวเองบ้าง สื่อสารกันให้มากๆ ตับสบายดีมั้ย เวลาดื่มแคร์กันรึเปล่า แล้วเราจะเข้าใจเขา
-----
จิน+ตะ+นา+กาน
@MrKittiphun
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น